Vraag je ouders om vandaag een verhaal te vertellen

Readability

Vraag je ouders om vandaag een verhaal te vertellen

jodenvervolgingMor­gen,

op deze mooie dag, 4 mei 2014, is het goed om even stil te staan bij wat er in Ned­er­land tij­dens de tweede werel­door­log feit­elijk is gebeurd. Voor mij per­soon­lijk is dat onlangs weer heel actueel gewor­den toen er een boek over de verzets­groep waar mijn vader deel van uit­maakte uitk­wam (zie hier). Een mooi moment om stil te staan bij de mensen die niet met de han­den over elkaar hebben gezeten en die soms hun leven hebben gegeven in hun verzet tegen de bezetter en bij de duizen­den Ned­er­landse joodse mede­burg­ers die vee­lal op de meest gruwelijke wijze zijn afgevo­erd en aan hun einde zijn gekomen. Hun per­soon­lijke ver­halen die ze vaak opgeschreven hebben op briefkaarten of in brieven mogen niet ver­loren gaan en die vorm van schriftelijk sto­ry­telling is een belan­grijk onderdeel van onze geschiedenis.

Sto­ry­telling als hulp­mid­del voor over­leven­den van de holocaust.

Een aan­tal jaren gele­den kwam ik bij toe­val in aan­rak­ing met een voor mij in ieder geval onbek­ende vorm van het gebruik van sto­ry­telling en de ver­vol­ging van de joden in de tweede werel­door­log. Ik vol­gde een work­shop ‘sto­ry­telling’ bij Lisa Lip­kin (een Amerikaanse) die een Amerikaanse vriendin en sto­ry­teller had uitgen­odigd om samen met haar de cur­sis­ten te leren hoe ze ver­halen aan andere mensen kon­den vertellen. Gedurende een van de pauzes vertelde ze me hoe zij alle­bei als kinderen van gezin­nen waar­van een aan­tal oud­eren de con­cen­tratiekam­pen had­den over­leefd, na de oor­log gecon­fron­teerd wer­den met het feit dat die mensen niet bereid noch in staat waren om over hun ervarin­gen te praten en hoe dat zwi­j­gen voor enorme span­nin­gen in de gezin­nen zorgde. Een aan­tal van de joodse kinderen was toen begonnen om tech­nieken te ontwikke­len om met behulp van sto­ry­telling het zwi­j­gen van hun oud­ers en grootoud­ers te door­breken en zo hun trau­ma­tis­che ervarin­gen te delen. De rest van de dag oefenden we samen om een door ons zelf uit­gekozen ver­haal aan elkaar te vertellen en aan het eind van de dag bleken de cur­suslei­d­sters een pub­lieke oproep op Inter­net te hebben gedaan om onze ver­halen te komen beluis­teren. Een van de gas­ten bleek de ‘happy hooker’ te zijn, Xaviera Hol­lan­der, een bek­ende joodse Ams­ter­damse die na de oor­log in Ams­ter­dam was komen wonen. Ze bleek fan­tastisch te kun­nen vertellen over haar vaak nog al pikante per­soon­lijke ervarin­gen. Mede door haar aan­wezigheid en door de ver­halen die wij als cur­sis­ten aan het pub­liek vertelden werd het een onver­getelijke afs­luit­ing van de work­shop van deze twee Amerikaanse dames die een actieve rol had­den gespeeld om met storytelling-​technieken het zwi­j­gen van hun fam­i­liele­den te doorbreken.

Vraag je oud­ers om een ver­haal te vertellen.

Als een van je oud­ers nog leeft, dan zou ik zeggen: vraag van­daag eens of ze een ver­haal willen vertellen over wat ze zelf hebben meege­maakt in de tweede werel­door­log en met joodse mede­burg­ers om hun heen. En vraag vooral of je kinderen goed naar opa en oma luisteren.…nu het nog kan.

Nog een pret­tige dag.

jodenvervolgingMorgen,

op deze mooie dag, 4 mei 2014, is het goed om even stil te staan bij wat er in Nederland tijdens de tweede wereldoorlog feitelijk is gebeurd. Voor mij persoonlijk is dat onlangs weer heel actueel geworden toen er een boek over de verzetsgroep waar mijn vader deel van uitmaakte uitkwam (zie hier). Een mooi moment om stil te staan bij de mensen die niet met de handen over elkaar hebben gezeten en die soms hun leven hebben gegeven in hun verzet tegen de bezetter en bij de duizenden Nederlandse joodse medeburgers die veelal op de meest gruwelijke wijze zijn afgevoerd en aan hun einde zijn gekomen. Hun persoonlijke verhalen die ze vaak opgeschreven hebben op briefkaarten of in brieven mogen niet verloren gaan en die vorm van schriftelijk storytelling is een belangrijk onderdeel van onze geschiedenis.

Storytelling als hulpmiddel voor overlevenden van de holocaust.

Een aantal jaren geleden kwam ik bij toeval in aanraking met een voor mij in ieder geval onbekende vorm van het gebruik van storytelling en de vervolging van de joden in de tweede wereldoorlog. Ik volgde een workshop 'storytelling' bij Lisa Lipkin (een Amerikaanse) die een Amerikaanse vriendin en storyteller had uitgenodigd om samen met haar de cursisten te leren hoe ze verhalen aan andere mensen konden vertellen. Gedurende een van de pauzes vertelde ze me hoe zij allebei als kinderen van gezinnen waarvan een aantal ouderen de concentratiekampen hadden overleefd, na de oorlog geconfronteerd werden met het feit dat die mensen niet bereid noch in staat waren om over hun ervaringen te praten en hoe dat zwijgen voor enorme spanningen in de gezinnen zorgde. Een aantal van de joodse kinderen was toen begonnen om technieken te ontwikkelen om met behulp van storytelling het zwijgen van hun ouders en grootouders te doorbreken en zo hun traumatische ervaringen te delen. De rest van de dag oefenden we samen om een door ons zelf uitgekozen verhaal aan elkaar te vertellen en aan het eind van de dag bleken de cursusleidsters een publieke oproep op Internet te hebben gedaan om onze verhalen te komen beluisteren. Een van de gasten bleek de 'happy hooker' te zijn, Xaviera Hollander, een bekende joodse Amsterdamse die na de oorlog in Amsterdam was komen wonen. Ze bleek fantastisch te kunnen vertellen over haar vaak nog al pikante persoonlijke ervaringen. Mede door haar aanwezigheid en door de verhalen die wij als cursisten aan het publiek vertelden werd het een onvergetelijke afsluiting van de workshop van deze twee Amerikaanse dames die een actieve rol hadden gespeeld om met storytelling-technieken het zwijgen van hun familieleden te doorbreken.

Vraag je ouders om een verhaal te vertellen.

Als een van je ouders nog leeft, dan zou ik zeggen: vraag vandaag eens of ze een verhaal willen vertellen over wat ze zelf hebben meegemaakt in de tweede wereldoorlog en met joodse medeburgers om hun heen. En vraag vooral of je kinderen goed naar opa en oma luisteren....nu het nog kan.

Nog een prettige dag.

Bericht nog niet beoordeeld en aangevuld.
Dit bericht is geplaatst in Persoonlijke ontwikkeling, Storytelling met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.