Permanente organisatie-stress leidt tot een neerwaartse spiraal.

Readability

Permanente organisatie-stress leidt tot een neerwaartse spiraal.

abnamrorbs2Mor­gen,

gis­teren was het weer zo’n dag dat er bek­end werd gemaakt in het bedri­jf­son­derdeel waar ik op dit moment bij ABN Amro werk hoeveel mensen er in de vol­gende golf bij welke afdelin­gen “op weg naar de nieuwe bank” boven­tal­lig zullen wor­den gemaakt. Dat lev­ert dan ver­vol­gens in een aan­tal gevallen een uit­barst­ing van emoties op. Vooral op afdelin­gen waar de klap­pen het hardst vallen natu­urlijk. Menselijke drama’s.

Nou ben ik (lees hier) zelf onder­w­erp van/​onderdeel van en mede­v­er­ant­wo­ordelijk geweest voor vele reor­gan­isaties . Fusies, over­names, spinn-​offs en het split­sen van ABN Amro sinds okto­ber 2007 richt­ing RBS, San­tander en aan­vanke­lijk For­tis. Groot en klein. En de eerste vraag die ik altijd stel is: wat gebeurt hier en waarom gebeurt dit? Als je dat echt wilt weten is er maar een antwo­ord mogelijk en dat is: vraag het aan de mensen.

Het zorgelijke van de antwo­or­den als ik de afgelopen 25-​jaar bek­ijk, is dat veel mensen bij grote reor­gan­isaties en her­struc­turerin­gen best begri­jpen dat je kosten moet besparen en effi­cient moet zijn. En “klaar moet zijn voor de toekomst”. Maar de angst, de onzek­er­heid en de span­ning ontstaat als men de log­ica van wie er mag bli­jven en wie niet niet kan ont­dekken. Dit is het ver­schil tussen uit­leggen wat het pro­ces is en dat je daar heel zorgvuldig over na hebt gedacht. En de zicht­bare prak­tijk. Mijn eigen ervar­ing is dat als je zegt wat je doet en doet wat je zegt en medew­erk­ers als het ware via het­zelfde pro­ces tot dezelfde con­clusies zouden kun­nen zijn gekomen, er weinig tot niets aan de hand is. Maar dat als er ergens een black-​box in het selec­tie– en aan­wi­jz­ing­spro­ces is, dat mensen dan arg­wa­nend en angstig wor­den. En begrijpelijk.

Als zo’n pro­ces van gol­ven van ontsla­gen te lang duurt wijst de prak­tijk uit dat je met onge­mo­tiveerde mensen bli­jft zit­ten, omdat de meeste mensen verkram­pen en niet meer bewe­gen. Let­ter­lijk ver­sti­jfd van de angst. En een andere ontwik­kel­ing is dat de meest loyale en com­pe­tente medew­erk­ers eieren voor hun geld kiezen. Moe van de per­ma­nente organisatie-​stress. Vergelijk het maar een beetje met Agatha Christie en de 10 kleine negert­jes. Als mensen van het eiland af kun­nen doen ze dat: ze gaan niet zit­ten wachten tot­dat zij de vol­gende zijn. Ervar­ing leert dat dit alle­maal leidt tot ver­min­derde pro­duc­tiviteit, geblok­keerde mensen met angst en 95 werkne­mers. En een braindrain van je meest actieve en flex­i­bele medew­erk­ers. En zo kom je in een neer­waartse spi­raal terecht. Dit staat haaks op waar we zeggen dat we naar toe willen namelijk naar organ­isaties van mor­gen (Over­heid 2.0, bank 3.0 etc etc), het nieuwe werken, klantge­dreven­heid etc etc.

Uit mijn ervar­ing is echter gebleken dat het ook anders kan. Maar daarover later meer.

Mvg
Tony

p.s. Dit blog/​dit ver­haal ver­scheen eerder op 9 novem­ber 2010. Meer lezen over de gevol­gen van deze vorm organisatie-​stress op mensen bij banken? ‘Dag­boek van een bankier. De dagelijkse werke­lijkheid achter de prooi’ hier.

abnamrorbs2Morgen,

gisteren was het weer zo'n dag dat er bekend werd gemaakt in het bedrijfsonderdeel waar ik op dit moment bij ABN Amro werk hoeveel mensen er in de volgende golf bij welke afdelingen "op weg naar de nieuwe bank" boventallig zullen worden gemaakt. Dat levert dan vervolgens in een aantal gevallen een uitbarsting van emoties op. Vooral op afdelingen waar de klappen het hardst vallen natuurlijk. Menselijke drama's.

Nou ben ik (lees hier) zelf onderwerp van/onderdeel van en medeverantwoordelijk geweest voor vele reorganisaties . Fusies, overnames, spinn-offs en het splitsen van ABN Amro sinds oktober 2007 richting RBS, Santander en aanvankelijk Fortis. Groot en klein. En de eerste vraag die ik altijd stel is: wat gebeurt hier en waarom gebeurt dit? Als je dat echt wilt weten is er maar een antwoord mogelijk en dat is: vraag het aan de mensen.

Het zorgelijke van de antwoorden als ik de afgelopen 25-jaar bekijk, is dat veel mensen bij grote reorganisaties en herstructureringen best begrijpen dat je kosten moet besparen en efficient moet zijn. En "klaar moet zijn voor de toekomst". Maar de angst, de onzekerheid en de spanning ontstaat als men de logica van wie er mag blijven en wie niet niet kan ontdekken. Dit is het verschil tussen uitleggen wat het proces is en dat je daar heel zorgvuldig over na hebt gedacht. En de zichtbare praktijk. Mijn eigen ervaring is dat als je zegt wat je doet en doet wat je zegt en medewerkers als het ware via hetzelfde proces tot dezelfde conclusies zouden kunnen zijn gekomen, er weinig tot niets aan de hand is. Maar dat als er ergens een black-box in het selectie- en aanwijzingsproces is, dat mensen dan argwanend en angstig worden. En begrijpelijk.

Als zo'n proces van golven van ontslagen te lang duurt wijst de praktijk uit dat je met ongemotiveerde mensen blijft zitten, omdat de meeste mensen verkrampen en niet meer bewegen. Letterlijk verstijfd van de angst. En een andere ontwikkeling is dat de meest loyale en competente medewerkers eieren voor hun geld kiezen. Moe van de permanente organisatie-stress. Vergelijk het maar een beetje met Agatha Christie en de 10 kleine negertjes. Als mensen van het eiland af kunnen doen ze dat: ze gaan niet zitten wachten totdat zij de volgende zijn. Ervaring leert dat dit allemaal leidt tot verminderde productiviteit, geblokkeerde mensen met angst en 9-5 werknemers. En een braindrain van je meest actieve en flexibele medewerkers. En zo kom je in een neerwaartse spiraal terecht. Dit staat haaks op waar we zeggen dat we naar toe willen namelijk naar organisaties van morgen (Overheid 2.0, bank 3.0 etc etc), het nieuwe werken, klantgedrevenheid etc etc.

Uit mijn ervaring is echter gebleken dat het ook anders kan. Maar daarover later meer.

Mvg
Tony

p.s. Dit blog/dit verhaal verscheen eerder op 9 november 2010. Meer lezen over de gevolgen van deze vorm organisatie-stress op mensen bij banken?  'Dagboek van een bankier. De dagelijkse werkelijkheid achter de prooi' hier.

Bericht nog niet beoordeeld en aangevuld.
Dit bericht is geplaatst in Dagboek bankier, Het boek met de tags , , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.