7 redenen waarom ABN Amro geprivatiseerd moet worden.

Readability

7 redenen waarom ABN Amro geprivatiseerd moet worden.

abnamroMor­gen,

Pre­cies een jaar gele­den, op 23 augus­tus 2012, schreef ik deze col­umn nav het banken­plan van de PvdA. Hier­bij nog­maals de tekst. ‘Ter leeringh.…’.

===============================================================

Heb nog eens naar dat banken­plan van de PvdA gekeken. En hoewel ik wel begrijp waarom men dit opschri­jft, vind ik op basis van de feiten sinds 2008 en mijn eigen ken­nis en ervar­ing bv het voors­tel met betrekking tot de Staats­bank ABN Amro niet verstandig.

Waarom niet? Dat zal ik hieron­der toelichten.

1. De “red­ding” van ABN Amro door de over­heid in okto­ber 2008 was op dat moment noodza­ke­lijk (hoewel die in de peri­ode daar­voor feit­elijk voorkomen had kun­nen wor­den). Hier­mee werd de Ned­er­landse belast­ing­be­taler ongevraagd grootaan­deel­houder van deze Bank. Deze sit­u­atie is ongewenst en onde­moc­ra­tisch. Mensen moeten zelf kun­nen bepalen waarin men belegt. Of niet, als je het een riskante beleg­ging vindt.

Zo heb ik bv als werkne­mer en aan­deel­houder van ABN Amro mijn aandelen/​opties in het verleden (in de jaren ’90) verkocht omdat ik het oneens was met de keuzes van de Bank. Dat kan ik nu niet. En andere “aan­deel­houd­ers” ook niet.

2. Sinds de “red­ding” in okto­ber 2008 ont­breekt ieder onafhanke­lijk toezicht op het reilen en zeilen van de Staats­bank. Ik heb als kiezer, noch als aan­deel­houder wat voor invloed dan ook op de keuzes (benoem­ing nieuw man­age­ment, strate­gis­che keuzes, reor­gan­isaties etc), op het func­tioneren van de nieuwe lei­d­ing en de leden van de Raad van Com­mis­saris­sen sinds de red­ding. En bv de mate waarin de Bank bv. een duurzame bank is en wordt.

Er is geen aan­deel­houd­er­sver­gader­ing en er is eigen­lijk geen enkele onafhanke­lijke mogelijkheid om de lei­d­ing aan te spreken op welk onderdeel dan ook (ja, ja…..behalve door te kiezen op…. wie eigen­lijk?). Ook dit is in mijn ogen onde­moc­ra­tisch en onwenselijk vanuit het pub­lieke en het economis­che belang.

3. De gov­er­nance rond DE Bank is verre van onafhanke­lijk. De Staats­bank wordt op dit moment de-​facto bestu­urd door politici, gecon­troleerd door politici en gefund door politici. Met een belan­grijke rol voor politici van de PvdA, VVD en het CDA in die ver­schil­lende rollen. In tegen­stelling tot bv Enge­land en Frankrijk waar men al lang heeft gecon­cludeerd dat het geen kern­taak voor de over­heid is om te proberen een bank te run­nen komt die inhoudelijke dis­cussie in Ned­er­land (nog) niet op gang.

4. De finan­ciele risico’s voor de belast­ing­be­taler zijn groot. Waarom? Om een aan­tal rede­nen van bin­nen­landse– en inter­na­tionale aard. Het geld van de red­ding komt bv nooit van zijn leven terug. Dat weten we alle­maal in en rond de sec­tor en dat hebben we ook voort­durend sinds 2008 pub­lieke­lijk gemeld. Hoe lang je die beurs­gang ook uit­stelt. Er is gewoon geen markt voor. Behalve voor een prikkie zoals de ged­won­gen verkoop door For­tis en later de Ned­er­landse over­heid van een stuk van ABN Amro (“de Rem­edy”) aan de Deutsche Bank heeft laten zien inclusief de ‘Credit Umbrella’ van max 1,5 mil­jard zoals de Rekenkamer beci­jferde. En dat wordt niet beter als je langer wacht.

5. De Over­heid loopt rep­u­tatierisico. Inclusief het risico van schade­claims. Wat te denken van de mogelijke gevol­gen van de verkoop van aller­lei derivaten en andere risi­co­volle pro­ducten aan o.a. won­ing co-​operaties (een mooi voor­beeld van “bad prof­its”) en de groeiende stroom pub­li­caties van ex-​ABN Amro medew­erk­ers over de weinig “duurzame” gang van zaken bij reor­gan­isaties etc nadat de over­heid al de baas was? Ook de medew­erk­ers hebben belang bij duidelijkheid over de toekomst in plaats van in voort­durende onzek­er­heid te moeten bli­jven leven. Hoe dat voelt, weet ik uit eigen ervar­ing. Dat is killing.

6. Dal­ende inkom­sten van de Staats­bank en reor­gan­isatiekosten. Door de gekozen strate­gie inclusief de een­z­i­jdige nadruk op saneren en kosten besparen (zie en om nog een aan­tal andere struc­turele rede­nen van o.a. poli­tieke aard, zullen de inkom­sten van de Staats­bank verder afne­men. Het gevolg? Nog meer een­z­i­jdige kostenbe­sparin­gen zon­der oog voor de klant en verder dal­ende inkom­sten. In com­bi­natie met reor­gan­isatiekosten (inclusief de dal­ende kosten van de “burn-​out op kosten van de belast­ing­be­taler” van vooral oud­ere medew­erk­ers die hun baan verliezen).

7. Kiez­ers­bedrog. Politici van o.a. het CDA, de PvdA en de VVD hebben sinds de op dat moment noodza­ke­lijke red­ding keer op keer de kiezer beloofd dat het geld alle­maal terug zou komen. En de nieuwe lei­d­ing (waaron­der voorzit­ter Zalm) heeft keer op keer gesteld dat pri­va­tis­er­ing plaats zou moeten vin­den en ook plaats zou vin­den. Maar zon­der dat men er over door werd gevraagd kon die datum zon­der veel uit­leg ein­de­loos wor­den uit­gesteld. Zon­der doorvra­gen van het journaille.

Con­clusie.

Juist nu, voor de verkiezin­gen in sep­tem­ber, hebben de kiez­ers en andere belanghebben­den er gezien de enorme bedra­gen en garanti­estellin­gen waar het om gaat recht op dat politici open kaart spe­len in en er in samen­werk­ing met echte experts (en dus niet de “topeconomen”) uit­leggen wat de feit­elijke stand van zaken is rond de banken­cri­sis in Ned­er­land en de toekom­st­mo­gelijkhe­den voor de Staatsbank.

Inclusief gewoon transparant zijn (“de nieuwe poli­tiek”) en je ver­lies nemen op de aan­schaf­prijs. Je moet ver­vol­gens je tijdelijke invloed als over­heid en poli­tiek aan­wen­den, onder­s­te­und door betrouw­bare adviseurs, om de Bank om te vor­men tot een aantrekke­lijke, duurzame bank. Met nieuwe lei­ders aan het roer. Een Bank waar mensen graag vri­jwillig in willen beleggen en waar mensen, jong en oud, met plezier werken samen met de loyale klanten, waaron­der veel trotse medew­erk­ers en ex-​medewerkers.

Kor­tom, een duidelijke exit-​strategie voor de Staats­bank richt­ing de duurzame bank inclusief echt maatschap­pelijk ver­ant­wo­ord onderne­men. Als voor­berei­d­ing op een snelle, gep­lande beursgang.

Hier­bij kun­nen pro­fes­sionele jour­nal­is­ten op radio, op t.v. en in de kran­ten een belan­grijke rol spe­len. Of dat zal gebeuren? Ik ben een real­is­tis­che optimist….en ik laat me graag verrassen.

Tony de Bree
Twit­ter: @dagboekbankier

===============================================================

P.s. Drie van de belan­grijk­ste lessen die uit het verleden geleerd kun­nen wor­den is dat 1) het banken­toezicht in Ned­er­land struc­tureel anders moet wor­den ingericht wil het effec­tief wor­den. 2) de Over­heid en de 2e Kamer de zorg­plicht die men heeft tov de medew­erk­ers van de Bank deze keer nu wel serieus moet nemen. Hun belang dient in het kader van de over­weg­in­gen over de toekomst van de Bank inte­graal meegenomen te wor­den. Welke par­tij en welke politi­cus durft dat te doen? En tenslotte 3) politici moeten een echte dialoog aan­gaan (‘de klant cen­traal’, ook daar) met alle burg­ers inclusief inte­gere werkne­mers en ex-​medewerkers uit de ban­caire sec­tor: luis­teren, leren, doen.

Tony de Bree
24 augus­tus 2013

abnamroMorgen,

Precies een jaar geleden, op 23 augustus 2012,  schreef ik deze column nav het bankenplan van de PvdA. Hierbij nogmaals de tekst. 'Ter leeringh....'.

===============================================================

Heb nog eens naar dat bankenplan van de PvdA gekeken. En hoewel ik wel begrijp waarom men dit opschrijft, vind ik op basis van de feiten sinds 2008 en mijn eigen kennis en ervaring bv het voorstel met betrekking tot de Staatsbank ABN Amro niet verstandig.

Waarom niet? Dat zal ik hieronder toelichten.

1. De “redding” van ABN Amro door de overheid in oktober 2008 was op dat moment noodzakelijk (hoewel die in de periode daarvoor feitelijk voorkomen had kunnen worden). Hiermee werd de Nederlandse belastingbetaler ongevraagd grootaandeelhouder van deze Bank. Deze situatie is ongewenst en ondemocratisch. Mensen moeten zelf kunnen bepalen waarin men belegt. Of niet, als je het een riskante belegging vindt.

Zo heb ik bv als werknemer en aandeelhouder van ABN Amro mijn aandelen/opties in het verleden (in de jaren ’90) verkocht omdat ik het oneens was met de keuzes van de Bank. Dat kan ik nu niet. En andere “aandeelhouders” ook niet.

2. Sinds de “redding” in oktober 2008 ontbreekt ieder onafhankelijk toezicht op het reilen en zeilen van de Staatsbank. Ik heb als kiezer, noch als aandeelhouder wat voor invloed dan ook op de keuzes (benoeming nieuw management, strategische keuzes, reorganisaties etc), op het functioneren van de nieuwe leiding en de leden van de Raad van Commissarissen sinds de redding. En bv de mate waarin de Bank bv. een duurzame bank is en wordt.

Er is geen aandeelhoudersvergadering en er is eigenlijk geen enkele onafhankelijke mogelijkheid om de leiding aan te spreken op welk onderdeel dan ook (ja, ja…..behalve door te kiezen op…. wie eigenlijk?). Ook dit is in mijn ogen ondemocratisch en onwenselijk vanuit het publieke en het economische belang.

3. De governance rond DE Bank is verre van onafhankelijk. De Staatsbank wordt op dit moment de-facto bestuurd door politici, gecontroleerd door politici en gefund door politici. Met een belangrijke rol voor politici van de PvdA, VVD en het CDA in die verschillende rollen. In tegenstelling tot bv Engeland en Frankrijk waar men al lang heeft geconcludeerd dat het geen kerntaak voor de overheid is om te proberen een bank te runnen komt die inhoudelijke discussie in Nederland (nog) niet op gang.

4. De financiele risico’s voor de belastingbetaler zijn groot. Waarom? Om een aantal redenen van binnenlandse- en internationale aard. Het geld van de redding komt bv nooit van zijn leven terug. Dat weten we allemaal in en rond de sector en dat hebben we ook voortdurend sinds 2008 publiekelijk gemeld. Hoe lang je die beursgang ook uitstelt. Er is gewoon geen markt voor. Behalve voor een prikkie zoals de gedwongen verkoop door Fortis en later de Nederlandse overheid van een stuk van ABN Amro (“de Remedy”) aan de Deutsche Bank heeft laten zien inclusief de 'Credit Umbrella'  van max 1,5 miljard zoals de Rekenkamer becijferde. En dat wordt niet beter als je langer wacht.

5. De Overheid loopt reputatierisico. Inclusief het risico van schadeclaims. Wat te denken van de mogelijke gevolgen van de verkoop van allerlei derivaten en andere risicovolle producten aan o.a. woning co-operaties (een mooi voorbeeld van “bad profits”) en de groeiende stroom publicaties van ex-ABN Amro medewerkers over de weinig “duurzame” gang van zaken bij reorganisaties etc nadat de overheid al de baas was? Ook de medewerkers hebben belang bij duidelijkheid over de toekomst in plaats van in voortdurende onzekerheid te moeten blijven leven. Hoe dat voelt, weet ik uit eigen ervaring. Dat is killing.

6. Dalende inkomsten van de Staatsbank en reorganisatiekosten. Door de gekozen strategie inclusief de eenzijdige nadruk op saneren en kosten besparen (zie en om nog een aantal andere structurele redenen van o.a. politieke aard, zullen de inkomsten van de Staatsbank verder afnemen. Het gevolg? Nog meer eenzijdige kostenbesparingen zonder oog voor de klant en verder dalende inkomsten. In combinatie met reorganisatiekosten (inclusief de dalende kosten van de “burn-out op kosten van de belastingbetaler” van vooral oudere medewerkers die hun baan verliezen).

7. Kiezersbedrog. Politici van o.a. het CDA, de PvdA en de VVD hebben sinds de op dat moment noodzakelijke redding keer op keer de kiezer beloofd dat het geld allemaal terug zou komen. En de nieuwe leiding (waaronder voorzitter Zalm) heeft keer op keer gesteld dat privatisering plaats zou moeten vinden en ook plaats zou vinden. Maar zonder dat men er over door werd gevraagd kon die datum zonder veel uitleg eindeloos worden uitgesteld. Zonder doorvragen van het journaille.

Conclusie.

Juist nu, voor de verkiezingen in september, hebben de kiezers en andere belanghebbenden er gezien de enorme bedragen en garantiestellingen waar het om gaat recht op dat politici open kaart spelen in en er in samenwerking met echte experts (en dus niet de “topeconomen”) uitleggen wat de feitelijke stand van zaken is rond de bankencrisis in Nederland en de toekomstmogelijkheden voor de Staatsbank.

Inclusief gewoon transparant zijn (“de nieuwe politiek”) en je verlies nemen op de aanschafprijs. Je moet vervolgens je tijdelijke invloed als overheid en politiek aanwenden, ondersteund door betrouwbare adviseurs, om de Bank om te vormen tot een aantrekkelijke, duurzame bank. Met nieuwe leiders aan het roer. Een Bank waar mensen graag vrijwillig in willen beleggen en waar mensen, jong en oud, met plezier werken samen met de loyale klanten, waaronder veel trotse medewerkers en ex-medewerkers.

Kortom, een duidelijke exit-strategie voor de Staatsbank richting de duurzame bank inclusief echt maatschappelijk verantwoord ondernemen. Als voorbereiding op een snelle, geplande beursgang.

Hierbij kunnen professionele journalisten op radio, op t.v. en in de kranten een belangrijke rol spelen. Of dat zal gebeuren? Ik ben een realistische optimist….en ik laat me graag verrassen.

Tony de Bree
Twitter: @dagboekbankier

===============================================================

P.s. Drie van de belangrijkste lessen die uit het verleden geleerd kunnen worden is dat 1) het bankentoezicht in Nederland structureel anders moet worden ingericht wil het effectief worden. 2) de Overheid en de 2e Kamer de zorgplicht die men heeft tov de medewerkers van de Bank deze keer nu wel serieus moet nemen. Hun belang dient in het kader van de overwegingen over de toekomst van de Bank integraal meegenomen te worden. Welke partij en welke politicus durft dat te doen? En tenslotte 3) politici moeten een echte dialoog aangaan ('de klant centraal', ook daar) met alle burgers inclusief integere werknemers en ex-medewerkers uit de bancaire sector: luisteren, leren, doen.

Tony de Bree
24 augustus 2013

Bericht nog niet beoordeeld en aangevuld.
Dit bericht is geplaatst in Dagboek bankier met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.